Dan is het zover

Dan is het zover; District kampioenschap tijdrijden

Na de winter en het voorjaar zo hard te hebben getraind om hier het podium te halen, moet het deze dinsdagavond gebeuren. Ik had me de hele week goed aan het schema gehouden en alles voelde ook goed. Maandagavond al alles ingepakt en voorbereid zodat ik dinsdag in alle rust naar mijn werk kon gaan. Toch nog even lekker de tijdritfiets gepakt naar mijn werk, lekker rustig aan.

 

Siebrand kwam mij om 4 uur ophalen. Hij was er zelfs 10 minuten eerder en dat gaf mij een fijn gevoel. Dit omdat ik om 18:15 uur al moest starten en er dus niet veel tijd was om van mijn werk, naar huis en weer door naar het parcours te rijden. Gelukkig heeft Siebrand een mooie bus waar al het materiaal en mijn mooie Invence tijdritfiets in past.

 

Aangekomen bij het parkeerterrein ben ik eerst maar mijn start nummer gaan halen. Alles is zo goed verlopen dat ik nog bijna anderhalf uur de tijd heb voor ik mij naar de start moest begeven. Hometrainer klaar gemaakt en na wat gegeten te hebben ben ik gaan warm fietsen.

 

Dan begint je hart toch steeds sneller te kloppen want de spanning neemt toe. Door de goede voorbereiding en betrouwbaar materiaal sta ik toch heel ontspannen aan de start. 3, 2, ,1 en gaan. Nu moet het gebeuren.

Ik trek de invence alle kanten op om zo snel mogelijk op weg te komen om daarna in mijn houding te gaan zitten. Het eerste deel is tegen de wind in en gaat goed. Ik weet, om hier een mooie tijd neer te zetten, moet ik hem tegen de wind in op 43,5 gemiddeld houden. Dit lukt aardig en ik hou mijn hartslag goed onder controle, Na het keerpunt te hebben bereikt weet ik dat hier de sleutel ligt om het parcours dit jaar onder de 20 minuten af te leggen. Alles begint pijn te doen met nog 4 km te gaan, ik weet nog niet waarom maar dit keer lukt het mij om door de pijn heen te gaan en dat laatste beetje extra te vinden. Mijn hartslag is niet meer onder controle en stijgt langzaam richting de 185. Ik weet dat ik tegen mijn max begin aan te lopen maar tegelijk zie ik ook dat de tijdrit onder de 20 minuten halen mogelijk is. Dus in plaats van dat mijn snelheid afneemt krijgt ik nog meer boost om in de laatste kilometer de snelheid nog verder omhoog te laten lopen. Ik bereik de finish en dan weet ik dat het niet meer in mijn handen is of ik op het podium beland of niet. Ik druk mijn teller op stop en wat zie ik staan 19:47. Kapot maar voldaan probeer ik een lichtere versnelling te zoeken.

 

Nu wachten op de uitslag en dat werd wachten en wachten. Er kwamen uitslagen maar die klopte niet en ook daarna was het voor mijn categorie wachten en wachten. 1,5 uur na de finish kwam de uitslag en ik werd als 10de omgeroepen. Ik kon niet geloven dat mijn tijd een 10de plek had opgeleverd. Na de finish staan praten met wat mensen uit mijn categorie en ik was ongeveer net zo snel als iemand van mijn vereniging. Tot mijn verbazing werd hij als 3e omgeroepen.

 

Ik ben gelijk naar huis gegaan, teleurgesteld. Ik kon niet geloven dat een organisatie als de KNWU met zo’n  grote voorbeeld functie zulke fouten kan maken op, voor amateurs, het hoogste niveau. Thuis gekomen kan ik het nog niet geloven, 6 maanden keihard getraind, en door fouten van de KNWU geen goede tijd registratie. Ik zou het hier ook niet bij laten en ben aan het wachten tot de officiële uitslag op het internet staat zodat ik er op kan reageren.

 

Donderdagavond zit ik niets vermoedend op de bank als mijn telefoon trilt, een app: ‘Ik ga je weekend maken.’ Ik denk oké, komt een leuk grapje van mijn fietsmaatje. Telefoon trilt nog een keer, een afbeelding. Ik open het bericht en wat staat daar; Robert-Jan Bos 3e bij het districtskampioenschap. Er is dus inderdaad een correctie geweest op de uitslag van het DK tijdrijden. Ik spring op van blijdschap. Toch gekregen waar ik voor getraind had met dank aan een super tijdritfiets van Invence. En dank aan Siebrand (Invence)  voor de support op de dag zelf.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *